Սա կինո չէ. Համազգային թատրոնը հանդես կգա նոր նախագծով

Չնայած նրան, որ նոր տիպի կորոնավիրուսային հիվանդության պատճառով ստեղծված արտակարգ դրությունը խախտել է ամբողջ աշխարհի հասարակական, տնտեսական և հատկապես մշակութային ոլորտի բնականոն գործունեությունը, Հայաստանի մշակութային կյանքում հստակ քայլեր են արվում ինչ-որ կերպ ոլորտը ակտիվ պահելու նպատակով: Դեռ պանդեմիայի առաջին օրերին, ինչպես գիտեք, մի շարք թատրոններ հանդես եկան առցանց նախագծերով: Սոս Սարգսյանի անվան Համազգային թատրոնի «Առականի» նախագիծը մեծ արձագանք ստացավ, ինչը նշանակում է, որ հանդիսատեսը սիրելի արտիստներից նոր և ավելի հետաքրքիր ծրագրերի ակնկալիք ունի: Իսկ նոր նախագիծն, իհարկե, չի ուշանա:  Այս անգամ հետաքրքիր նախաձեռնությամբ է հանդես գալու թատրոնի դե­րա­սան Վար­շամ Գևոր­գյա­նը:
Yerevan Events-ին այս մասին հայտնեց Համազգային թատրոնի փոխտնօրեն Վիկտորյա Բագոյանը:
«Թատրոնն այս անգամ համագործակցում է «22 փրո­դաքշ­ն»-ի  հետ, որի ար­դյուն­քում նոր հե­տաքր­քիր ձևա­չափ ու­նե­ցող նա­խագ­ծով ենք ներ­կա­յա­նա­լու: Ի դեպ նախագիծը կրկին իրականացնելու ենք ԿԳՍՄ նախարարության օժանդակությամբ: Գաղափարը Վարշամ Գևորգյանի մոտ համավարակի առաջին իսկ օրերին էր առաջացել, ըստ որի ընտրվել էր գրա­կան գործ, ապա դե­րա­բաշ­խում ար­վել. դե­րա­սան­նե­րից ա­մեն մեկն ինքն ի­րեն նկա­րա­հա­նել է տվյալ տե­սա­րա­նում: Հետո արդեն այդ տե­սա­նյու­թերն ու­ղար­կե­լ են Վարշամին, որպեսզի մոնտաժվի ու վերջնական տեսքի բերվի»,-ասաց թատրոնի փոխտնօրենը:
Նախագծի հիմքում ներ­կա­յաց­ված է Վա­հան Թո­թո­վեն­ցի «Կյան­քը հին հռով­մեա­կան ճա­նա­պար­հի վրա» ինք­նա­կեն­սագ­րա­կան վի­պա­կը, որ­տեղ տոհմածառի վրա ներկայացված են պատ­մու­թյուն­ներ հոր, մոր, եղբոր, հո­րաք­րոջ մասին և ոչ միայն:

Նախագծի հեղինակ դերասան Վարշամ Գևորգյանն ասում է՝ սա կի­նո չէ, գու­ցե նոր ժան­րի նա­խա­տիպ է, հե­տաքր­քիր մտահ­ղա­ցում, որ ծն­վել է մե­կու­սա­ցու­մից:
Այս ծրագրի նպատակը մեկն է՝ անգործ չմնալ ու չլճանալ: Սա հնարավորություն է, որպեսզի մեր սիրելի դերասաններն իրենց փորձեն ինքնուրույն ստեղծագործական պրոցեսում և փորձեն իրենց որպես ռեժիսոր, օպերատոր և նաև որպես տեխնիկական մասնագետ:
Նախագծի ռեժիսորը կարծում է, որ սա նաև ան­կեղ­ծա­նա­լու հնա­րա­վո­րու­թյուն է. երբ ոչ ոք չկա և դերասանը մե­նակ է՝ ինչ­պիսին կլինի նրա մոտեցումը:

Լուսանկարը ՝ «Հաղթանակի գենեզիս» ներկայացումից

Թատրոնն այն վայրն է, որտեղ մարդիկ մի քանի ժամով կտրվում են առօրյա հոգսերից. այն կրթում է ու բարձրացնում հասարակության լայն հատվածի մտածողության մակարդակը: Ստեղծված պայմաններում արվեստագետի միակ ելքն ու հնարավորությունն առցանց հարթակում ինչ-որ կերպ մարդկանց առօրյան հաճելի դարձնելու փորձն է, և եթե այն ստացվի՝ այս նա­խա­գի­ծը ծա­ռա­յել է իր նպա­տա­կին:
Համազգայինի բազմաթիվ միջոցառումներ ու նախագծեր հաջողել ու շարունակություն են ունեցել, սա էլ ստեղծվում է երկար կյանք ունենալու նպատակով: Վարշամ Գևորգյանն ասում է՝ ի վեր­ջո, հա­մա­վա­րակն ու դրա­նով պայ­մա­նա­վոր­ված այս մե­կու­սա­ցու­մը ե­թե շուտ էլ վեր­ջա­նան, դրանց հետևանքները դեռ եր­կար հիշ­վե­լու են:
Համազգայինցիները, ինչպես և թատերասերները, կարոտել են թատ­րոն-հան­դի­սա­տես կենդանի շփմանը, սակայն վստահ  են՝ ներկայացումների տեսագրությունները չեն փոխանցի այն էմոցիաներն, ինչպիսին կենդանի խաղն է:

Լուսանկարը՝ «Ազնավուր» համերգ ներկայացումից

Թատրոնի ստեղծագործական կազմը պատ­րաստ է նոր ձևա­չա­փեր գտ­նե­լ ու նոր նախագծերով հանդես գալ, սակայն հա­մա­ցան­ցում բեմադրություններ չեն տե­ղադ­րե­լու: Նախքան համավարակի պատճառով պարտադրված դադարը, Սոս Սարգսյանի անվան թատրոնում նոր ներկայացումների քննարկումներ ու փորձեր էին ընթանում. համազգայինցիները բեմադրում էին Վու­դի Ա­լե­նի «Ճախ­րող լամ­պերն»-ը, որն ար­դեն պատ­րաստ էր հանդիսատեսի դատին հանձնելուն: Դրան, իհարկե, անդրադարձ կլինի, սակայն շուտով հանդիսատեսը կտեսնի այդքան սպասված իմպրովիզային տեսա-ներկայացումը:

Facebook
Twitter
Telegram
Print
Email